شروت تراپی از یک فرآیند تمرینی سه مرحله ای پیروی می کند:

روش شروت برای دستیابی به اصلاح ساختاری ستون فقرات، شامل سه گام اصلی است:

• ابتدا، اصلاحات مناسب موقعیت لگن برای ایجاد یک پایه متعادل و محکم انجام می شود.

• در مرحله دوم، برای قرار دادن ستون فقرات و دنده ها در بهترین حالت ممکن، تکنیک های کشش ستون فقرات و سپس تنفس زاویه ای چرخشی RAB اجرا می شود.

• در نهایت، عضلات تنه به صورت ایزومتریک منقبض می شوند تا عضلات ضعیف تقویت شده و وضعیت اصلاح شده حفظ شود.

مثال: تمرینات برای اسکولیوز سه انحنایی، راست سینه

کریستا لنرت شروت به سوفی، که مدت هاست بیمار است، در تمریناتی متناسب با شرایطش کمک می کند. هدف این تمرینات اصلاح موقعیت لگن و انحراف ستون فقرات او است.

اگرچه سوفی یک فرد بالغ با یک مورد شدید از اسکولیوز است، اصول روش شروت که در درمان او به کار می رود، اساساً همان اصولی است که برای کنترل موارد متوسط و خفیف در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان جوان استفاده می شود.

هدف از این تمرینات و سایر تمرینات روش شروت، این است که بدن را از حالت نامتعادل خود، به سمت طرف مقابل محور طولی تمرین دهیم، تا زمانی که مغز به درستی برنامه ریزی مجدد شود و بیمار بتواند صاف بنشیند و بایستد.

در تصاویر بالا، به وضوح می توان چندین جابجایی غیرطبیعی را مشاهده کرد که باید اصلاح شوند. بالاتنه سوفی به طرفین تغییر مکان داده است. لگن چپ او به سمت چپ متمایل شده و قوز دنده زیر شانه راستش افتاده است. هم زمان، این دو بخش به سمت عقب پیچ خورده اند.

به عبارت دیگر، بیمار باید خلاف مواضعی را که بدن به صورت پاتولوژیک بیمارگونه اتخاذ کرده است، تمرین کند. سوفی و همه بیماران شروت، باید از درون به درون این قسمت ها هوا تنفس کنند تا سفت و محکم شوند و بتوانند به راحتی بخش های بالای خود را در طول اصلاح حمل کنند.

اصلاح بیش از حد برای معکوس کردن بدشکلی ها

مفهوم اصلی ورزش از نظر شروت، معکوس کردن وضعیت نامناسب بدن با تلاش برای رسیدن به نقطه مقابل شکل معیوبی است که بدن مبتلا به اسکولیوز به خود گرفته است. لگن چپ این بیمار باید به سمت مرکز تنه کشیده شود، اما این برای ترمیم کافی نیست.

برای رفع نقص ها، سوفی باید اصلاح بیش از حد بخش های جابجا شده به طرفین، فراتر از خط وسط را تمرین کند.

این اصلاح بیش از حد را می توان با آویزان شدن به پهلو از میله های دیوار به بهترین شکل انجام داد.

این یک موقعیت شروع خوب برای اصلاح موقعیت های نادرست بدن است: لگن ثابت، موقعیت زانوی خمیده و موقعیت دست ثابت. مهم است که دست ها در یک سطح باشند، زیرا در این صورت کمربند شانه ای افقی باقی می ماند.

سوفی باید دستانش را کاملاً از هم باز نگه دارد، که این کار به تنفس در قسمت بالای سینه کمک می کند. میله افقی بالا با تسمه های لاستیکی بسته شده است که امکان کمی خاصیت ارتجاعی در تمرین را فراهم می کند. لگن راست توسط یک بالشتک زیر زانوی راست کمی به عقب چرخانده می شود.

تنفس زاویه ای چرخشی RAB به چرخش کمک می کند

تکنیک تنفس چرخشی زاویه ای شروت برای این بخش ها اعمال می شود. این تکنیک تنفسی ویژه به فشار دادن دنده ها از داخل به بیرون مانند یک بالشتک هوای منبسط شونده کمک می کند. این امر باعث استحکام و پایداری بخش های بالای آنها می شود.

عضله فعال ذوزنقه ای، که در سمت چپ سوفی قابل مشاهده است، منحنی اصلی را به سمت چپ می کشد. این عضله از زوائد خاری مهره های سینه ای شروع می شود و اگر بیمار هم زمان RAB را شروع نکند، به صورت پیچشی کشیده می شود. این تنفس چرخشی، مهره ها را به حالت عادی و بدون پیچش خود باز می گرداند و سمت مقعر به سمت پشت را پر می کند.

ثبات پس از تمرینات اصلاحی حاصل می شود

پس از اصلاح موقعیت بدن، نوبت به تثبیت یا انقباض ایزومتریک می رسد. در این حالت، بیمار می تواند، برای مثال، عصا را به عقب بکشد، یا سعی کند آن را از هم جدا کند یا دو انتهای آن را به هم فشار دهد؛ همیشه در حالی که بازوهایش از هم باز هستند.

در طول چنین تمرینات قدرتی، بیمار باید برای جلوگیری از فشار بر حنجره، نفس خود را بیرون بدهد.

این یک حرکت متقابل است که باید تا حدی با کمک یک درمانگر و تا حدی به تنهایی در حالی که خود را بین دو آینه زیر نظر دارید، آموزش داده شود.

دستی که در سمت برآمدگی دنده ها قرار دارد، میله ای را که یک درجه بالاتر است می گیرد تا کمربند شانه ای را از حالت چرخش خارج کند، که باید در این سمت به عقب حرکت کند، اگرچه خود برآمدگی دنده ها نیز باید هم زمان به جلو حرکت کند.

آموزش دستی توسط درمانگر به بیمار کمک می کند تا احساس لازم را در بدن برای تمرینات مورد نظر پیدا کند.

احتیاط در تمرینات شروت:

باید توجه داشت که دستی که روی سمت برآمدگی دنده قرار دارد، همیشه نباید میله بالاتر را بگیرد. این موضوع به موقعیت بالاتنه بستگی دارد. اگر تنه به صورت عمودی قرار گرفته باشد، بالاتر گرفتن به این معنی است که کمربند شانه را از تراز افقی خارج می کند. اگر بالاتنه افقی باشد، بالاتر گرفتن، بازو و کمربند شانه ای این سمت را به عقب حرکت می دهد.

وضعیت پا و لگن نیز مشابه است. در تصویر، سوفی با یک بالشتک که در عکس دیده نمی شود زیر زانوی راستش زانو زده است. این کار لگن راستش را نسبت به قوز دنده که باید به جلو حرکت کند، به عقب حرکت می دهد.

وقتی بیمار ایستاده است، نباید زیر این پا بالشتکی قرار گیرد، زیرا باعث می شود لگن از حالت افقی خارج شود. حتی در حالت نشسته، نباید هیچ بالشتکی زیر لگن در سمت قوز دنده قرار گیرد، زیرا باعث فشرده شدن بیشتر ناحیه تنگ شده زیر قوز دنده می شود.